Berichten december 2009

Waarslaapje bezoekt vanaf 15 januari Zweden en Noorwegen.
Eén van de mooiste plekken, Prekestolen, niet alleen van Noorwegen maar ook ter wereld.

Zie alvast de bijzondere plek via dit grappige YouTube filmpje.

Later meer en allicht fantastische foto's!!!

ANNE

Schotland deel 4 dec 2009

Helder weer, heldere gedachten.
Deel 4

Het is een mooie koude winterdag en we lopen zoals iedere ochtend aan het strand. Ik denk aan Bart.

Onze zoon is drie weken geleden vertrokken met als doel een trans-Atlantische zeiltocht. Vanuit de hoofdstad Stornoway vloog hij naar Madeira waar zijn tocht begon via de Canarische eilanden richting de Kaap Verdische Eilanden. Vanwege knokkelkoorts deden ze de eilanden niet aan maar voeren met een ruime bocht bovenlangs en hielden vanaf daar een westelijke koers aan, richting Barbados. Twee weken zonder land in zicht.

Zoon één in Nederland die zich door sneeuw en ijs naar z’n werk ploetert in een veel te klein autootje, door de files heen vol gestreste mensen; ik maak me zorgen.

Zoon twee die in een 15 meter lang jacht op het moment verder van land verwijderd is als een mens van land verwijderd kan zijn met 4500 m.diepe oceaan onder zich, hopend dat Zephyrus (God van de Westenwind) hem goed gezind zal zijn, te midden van een eindeloze bewegende horizon, die bij de eeuwige deining de lucht ontmoet; ik maak me zorgen.

M’n vader in het ziekenhuis, niet wetend wat de uitslag van zijn onderzoek zal zijn; ik maak me zorgen.

Het vriest hier licht, de zoutkristallen zijn bevroren en flonkeren als sterretjes op het witte zand. We kunnen heel ver kijken, het is windstil. De toppen van the North Harris Hills zijn bestrooid met poedersuiker en de kleuren zijn bijna onwezenlijk scherp. De gebruikelijke kleurvergrijzing en vervaging is er niet, alles lijkt even helder. Ik denk aan m’n vader en m’n kinderen, ze zijn in mij en heel dichtbij. Ik heb m’n vaders genen in mij en heb deze weer doorgegeven aan de kinderen, het wiel van het leven. Eb en vloed, het geluid van de branding, het geruststellende geluid van de eeuwigheid, wij leven door, eeuwig en de natuur, de zee, de heuvels blijven ook bestaan, langzaam veranderen we wel, de bergen, de stranden, de mensen, wat is ver weg, wat zijn zorgen, is het allemaal niet goed zo? Bart mailt ons nu dagelijks via een satellietverbinding vanuit het midden van the Atlantic, zijn schipper schrijft poëtische overdenkingen in prachtig Engels en Bart beschrijft het overweldigende gevoel van vrijheid, dolfijnen die mee zwemmen met de boot, de enorme vissen die hij vangt, fileert en bereidt. Tijd is voor hen een relatief begrip. Grappig, wij ervaren hier in deze heldere omstandigheden precies hetzelfde. Wat is tijd, wat is afstand? We wisselen zover in km's afstand elkaars gelijkgestemde gevoelens uit.

De dochter in Nederland zagen we ongeveer eens in de zes weken. Nu hebben we intense gesprekken via Skype en komen ze een week naar Schotland toe en leven een stukje mee met ons leven. We delen in hun leven nu en ze delen hun toekomst plannen en we ervaren dat we elkaar in wezen nader gekomen zijn. Je kunt elkaar iedere dag ontmoeten maar niet kennen, maar je kunt elkaar ook niet lijfelijk zien en vasthouden en wel kennen. Je kunt daar lang of kort over praten, maar ervaren is de sleutel tot begrip. Soms is het in één klap helder, op een mooie koude winterdag.

Suzan Offereins

Het doorzichtige emmertje was vol met kleine kriebelige beestjes
Deel 3

Met een nieuw schepnetje poerde onze dochter in het opdwarrelende zand. Een mini scholletje stoof te voorschijn uit de wolk en met een behendige zwaai verdween hij in het netje. Oh, hij is precies dezelfde kleur als het zand, zo ongelofelijk prachtig gespikkeld. Voorzichtig werd hij in het emmertje gelaten en goed bekeken. Volgende poeltje, deze zat vol met garnalen. De doorzichtige kleine wezentjes waren een goede vangst en hadden al vriendjes in het emmertje, kleine zilveren visjes werden ook gevangen en piepkleine krabbetjes die wel heel snel vluchten onder het zand. Het tij kwam in. De hoopjes zanddrollen waren achtergelaten door de pieren en vulden zich al borrelend met vers zeewater. Het werd tijd om ons maaltje voor vanavond te gaan zoeken. Met een vrolijk uitzwaaien van al haar vriendjes in een grote poel dicht bij de branding liepen we richting de rotsen.

Onder de bossen wier hingen aan de rotsen grote kolonies mosselen.
We plukten de grote exemplaren in trosjes van de met pokken begroeide rotsen en vulden de twee zakken tot we genoeg voor ons avondmaal bij elkaar gezameld hadden. Het brood was ’s ochtends al gebakken in de Rayburn. Deze oude oven stookten we op vaste brandstof, hout, turf en kolen. Niets romantisch aan, het was hard werken om dit gulzige monster brandend te houden. Een bijkomend voordeel: hij is verbonden met 7 radiatoren die de rest van ons oude white house met muren van 1 meter dik graniet verwarmt! Stookten we hout, dan was het prima, maar ik haatte de fijne laag vettig zwart dat alles bedekte van schilderijlijstje tot tafelblad en iedere dag weer.

In het begin was de Rayburn onze warme vriend, maar vanwege mijn afkeer van de kolen hangt er nu een hightech air to air kachel, die werkt als een omgekeerde koelkast. Hij haalt warmte uit de buiten lucht en pompt dit naar binnen. Dit lelijke plastic apparaat kost ons 1 kw en geeft 4 kw, dit is een schone en goedkope manier van verwarmen. Een nadeel het bakt geen brood. Dus stoken we in de winter beide warmtebronnen. Gaan we wandelen dan schuif ik vaak een schotel met aardappelen en groenten in de oven of stuk vlees met spek water of wijn en kruiden dat door het langzame garen vaak perfect smaakt. Meestal brandt er niets aan , maar een keer was ik vergeten de schotel uit de oven te halen en haalde ik uren te laat twee gemummificeerd stuks wild uit de Rayburn. Tja het landleven is een proces van vallen en opstaan.

Suzan Offereins

Hallo Anne hoe gaat het met jouw?

Gisteren zijn de mensen aangekomen die je column in het blad Onkruid hadden  gelezen en ze waren heel blij want ze zeiden dat ze nog nooit zo'n mooie B & B hadden gezien. Hierbij zal ik je ook een paar foto`s toesturen.
En Anne, nog fijne feestdagen en een gezond 2010 toegewenst!

Vr. Gr. van Hennie en Jan Stemerdink.

Hallo Anne,

Hierbij wil ik je even melden dat we een reservering hebben via jouw column in het blad ONKRUID en deze mensen willen het blad meebrengen zodat we het ook kunnen lezen.

Vr. Gr. Hennie & Jan Stemerdink. (11.11.09)

Prinses Máxima sloot afgelopen vrijdag het Glazen Huis in Groningen!

ANNE

De laatste nieuwe Onkruid van dit jaar is uit!

Hierin mijn 2-maandelijkse column Waar Slaapt Anne? met mijn (slaap)bezoek aan Centrum de Wilgenhoeve in Exmorrazijl afgelopen maand www.centrumwilgenhoeve.nl

Het magazine kun je landelijk verkrijgen in verschillende boekwinkels, Selexyz en verschillende supermarkten.

ONKRUID nr 193 € 4,95 januari/februari (blz 89)

ANNE

www.onkruid.nl

Wil je een lift?
Deel 2

“Oh yes please” antwoordde de doorweekte man. “Je bent een Nederlander hè”, zei ik. “Ja” zei hij. “We hebben je auto met Nederlands kenteken al zien staan op het parkeerplaatsje” .
Freddie had er als een dag lopen opzitten. De dag was zo prachtig begonnen, een heldere lucht, hij was al vroeg de berg op gegaan om het uitzicht te fotograferen. De stranden rondom, het scherpe licht, de goudbruine deken van gras lag gedeeltelijk over de berg gedrapeerd, verder omhoog was de uitgebloeide paarsbruine heide eraan gebreid en nog verder omhoog vleide de grijze deken zich over de top. Soms omhuld door mystieke nevelen, soms omringd door een zware boze lucht die woedend een bak water los laat.

Op die bak water had onze vriend niet gerekend. Dat het weer zo snel om kon slaan. Zelfs als ervaren wandelaar en bergbeklimmer was hij verrast door de snelheid waarmee de Ruysdael luchten op je af stormde, maar aangenaam verrast dat woedende wolken ook verdwenen en de zon als verrassing het landschap weer nieuwe kleur gaf.” Waanzinnig hè, wat een land, echt heftig!”
Freddie reisde in een ongewoon jaargetijde voor toeristen door The Highlands and Islands. Hij bleef waar hij het mooi vond, kletste met wie er op zijn pad kwam en zijn blog bleef even dicht, want dat voelde hij als een verplichting. De omgeving was vrij, hij wilde vrij zijn, los van thuis! In deze drie maanden wilde hij weer voelen! Lopen, kijken, voelen, ruiken, fotograferen, vasthouden, loslaten.

M’n Schotse soep, alle restjes groenten met een zelfgevangen visje en broth (peulvruchten) was voedzaam en warm. De wasmachine en droger zorgden voor schone kleding voor onze tijdelijke vriend, terwijl de volgende bui neerkletterde op het dak en Freddie zijn ervaringen vertelde.
Ons nieuwe bestaan brengt ons vreemdelingen uit allerlei landen. Ze zijn onze bron van inkomsten, maar veel leuker zijn hun levensverhalen. Je hoort vaak de essentie van iemands bestaan, wat doen ze in het dagelijks leven, wat interesseert deze mens en waarom komen ze hierheen. Deze verhalen die vaak met een enorme levenskracht geladen zijn geeft ons een enorme afwisseling en kleurt weer ons bestaan. Zo kwamen er Canadezen, de man 2.10m lang die met zijn getrainde benen lange wandelingen maakte en lopend op zijn Zeven Mijls bergschoenen enorme afstanden aflegde door de moerasgebieden, over de hei, over het strand, door de geulen, het opkomend tij negerend, de natuur als een spons inzuigend,als in een perfecte cadans om zijn hart en ziel rust te geven.

Suzan Offereins

Wind tegen breker
Deel 1

Het water stuift als een wit kanten gordijn tegen de krachtige groene golf in. De brekers volgen elkaar op in een stormachtig tempo; windkracht 10. Het is eind november, op het strand van Northton, Isle of Harris ligt een volwassen neusrob op het strand. Het tij heeft hem hoog neergelegd in een bed van zand en wier.
Z’n poot ligt op z’n buik, de ogen zijn al uit de kassen gepikt, een raaf of de steenarend, die we regelmatig grote majestueuze cirkels zien vliegen boven ons dorpje van 44 huizen, heeft z’n maaltje al gehad. De natuur is meedogenloos, schitterend, ongerept en wijds.
Met de wind in onze rug lopen we het strand langs, de golven beuken opgezwiept door een woedende wind tegen de kliffen, we draaien ons om en vechten tegen de wind in, terug naar de strandafgang. Tussen de bergen wier ligt een log (Canadese stam), dit is een kleintje van ongeveer 3 meter lang, die we later op zullen halen met de quadbike om als steunbeer te dienen in ons white house.
Jaren geleden zijn we naar British Columbia (Canada) geweest en genoten van de woeste natuur, waar de boomstammen als luciferhoutjes door de gletsjers onderaan de berg lagen. Een van die luciferhoutjes is nu de Hudson afgedreven en spoelt aan op ‘ons’ strand in Schotland. We stappen in de auto en rijden door de gierende storm naar huis. We zijn 20 minuten weggeweest en onze ziel is schoongewassen, het brein is helder, we kunnen de dag weer aan.
“Jullie hebben daar niets”, is een van de reacties van onze vrienden en familie toen we begin dit jaar emigreerden naar het eind van de wereld. Geen zonnig Frankrijk of Italië, geen winkels, een eiland in de koude oceaan,behalve de ferry over de Noordzee en 900 km rijden naar Noord /Schotland, nog een een keer met de ferry over, een vaak woeste tocht van bijna twee uur, nog een uur rijden op Lewis naar Harris, bekend als the Outer hebrides, donker in de winter, veel regen.
We zijn niet gemigreerd omdat we het niet naar ons zin hadden in Nederland. Goede banen,familie, veel vrienden, mooi huis, er was werkelijk geen steekhoudende reden om voor te vertrekken, maar ons kleine huisje aan het strand, het gevoel te kunnen ademen, de vrijheid en ruimte! Wat was begonnen als een vakantiehuisje in het niets om bij te komen van het vele, is langzamerhand veranderd in een thuis. We hebben ervaren dat het leven van een Nederlander meestal goed gevoed is met zekerheden en dat het opgeven van deze zekerheden, zeker als je hier zelf voor kiest, als onbegrijpelijk wordt gezien. De andere kant is spijt hebben dat je de sprong in het koude Schotse water niet aan durfde. Voor ons geen, maar een nieuw begin aan de woeste kust!

Suzan Offereins

17 North Beach Street
HS1 2 KH Stornoway
Isle of Harris, Scotland
Tel: +44(0)1859520315

Wederom een actie van studentenvereniging Dizkartes. Een liftwedstrijd van Muggenbeet ( bestaat echt!) naar Café Malaria in Hamburg(!). Julia en Floris, beide Dizkartianen hadden een cameraatje bij zich.....
Resultaat 2160 eurootjes! Hieronder hun tekst en vergeet niet op het fimpje te klikken:

Liftwedstrijd van 'Muggenbeet' naar 'Café Malaria'.

De eerste activiteit zal al in het weekend van 12 en 13 december plaatsvinden.
Dizkartes zal een liftwedstrijd organiseren tussen de plaats Muggenbeet in Overijssel en café Malaria in Hamburg. De deelnemende teams kunnen zich laten sponsoren door ouders, club, dispuut, etc. om hier mee geld op te halen voor het Glazen Huis. Natuurlijk zal het koppel dat als eerste aankomt in Hamburg een mooie prijs ontvangen, net als het koppel dat het meeste geld binnenhaalt voor dit goede doel.

Later meer....

ANNE

Foto's:

De grootste onafhankelijkste studentenvereniging van Groningen, DIZKARTES, bouwt aan een 'Glazen Bar'! Kijk op hun site voor deze ludieke actie voor een goed doel die in het verlengde staat van het 'Glazen Huis' op de Grote Marktl!

Van 18 tot en met 24 december staat het Glazen Huis op de Grote Markt in Groningen. Via de actie Serious Request willen bekende DJ’s zoveel mogelijk geld inzamelen en aandacht vragen voor een zogenaamde ‘stille ramp’. Dit doen zij door zich zes dagen op te sluiten en niet te eten. Ze maken 24 uur per dag live radio en televisie en draaien verzoeknummers, in ruil voor een gift voor het goede doel. 3FM Serious Request werkt voor deze actie samen met het Rode Kruis. Dit jaar gaat de opbrengst naar de preventie en bestrijding van malaria. Net als in de voorgaande jaren belooft ook deze editie in Groningen een groot spektakel te worden.

Klik op: http://glazenhuis.dizkartes.nl/

ANNE

Momenteel is de aanbouw van het Glazen Huis op de Grote Markt in Groningen in volle gang! Het doel van het Glazen Huis is de aandacht te trekken naar het Goede Doel. Dit jaar is dit voor Malaria. Samen met het Rode Kruis zal Radio 3FM zijn best doen om zoveel mogelijk geld op te halen. Prinses Maxima zal het Glazen Huis op 23 december persoonlijk komen sluiten.

De weersomstandigheden: Het is er nu nog mooier omdat er een dik pak sneeuw is gevallen! Tot 10 uur vanmorgen zullen er zeker geen bussen rijden dus het is er heel druk met mensen wandelend naar hun werk, de winkel of de universiteit om de hoek. Hieronder het flimpje van Djdmess uit Assen. We gaan zo weer even kijken met warme chocolademelk om ons warm te houden.......

http://seriousrequest.3fm.nl/

ANNE

Foto's:

Ik ken Carla Klein en haar evenzo bijzondere man, Arnold Nieuwendam, nu zo een 10 jaar. Ben al jaren fan van haar werk wat prachtig is! Maar mijn mening is uiteraard subjectief. Desalniettemin, lees hieronder het interview die Carla Klein is afgenomen door Michel Plasman.

Interview met Carla Klein: beeldhouwster en medailleur

Carla Klein komt uit Baarn en woont al jaren in Amsterdam. Zij heeft de Gooische Academie in Laren en de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam doorlopen. Tijdens haar studie en ook daarna heeft zij zich gespecialiseerd in het maken van bronzen beelden en penningen. Sinds 2006 is zij lid van Sint Lucas. Op twee oktober sprak ik met de kunstenares in haar atelier aan de Mesdagstraat in Amsterdam.

U bent geboren en getogen in Baarn. Hoe bent u terechtgekomen op de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam?

In Baarn ben ik net zoals ieder ander naar school gegaan, waarbij ik veel tekende. Daarnaast zat ik op tekenclubjes om er ervaring op te doen. Op een gegeven moment ben ik naar de Gooische Academie gegaan in Laren. Het is een vrije academie waar men geen toelatingsexamen voor hoeft te doen. Daar heb ik vier jaar op gezeten. Ik heb toentertijd allerlei kunstvormen uitgeprobeerd, want in het begin weet je toch nog niet echt welke weg je wilt inslaan. Daar leerde je tekenen, schilderen en beeldhouwen. Op een gegeven moment kwam het idee in mij op dat ik verder met beeldhouwen wilde gaan. Dat kwam door een boek over de Rijksakademie met beeldhouwers erin, dat me heel erg aansprak. Maar op de Rijksakademie kon je niet zomaar binnenstappen, want er was toen een strenge selectie. De student hoefde geen toelatingsexamen te doen, maar zijn of haar gecreëerde kunstwerk te tonen. Van de Gooische Academie had ik werk en dat heb ik toen ingeleverd. Eerst ben ik met mijn werkstukken bij Paul Grégoire, een beeldhouwer en hoogleraar aan de Rijksakademie, langsgegaan in Laren. Want ik dacht “misschien maak ik wel helemaal geen kans”. Ik reed mijn brommertje met volle zijtassen met beelden van Baarn naar Laren. Hij zei: “lever dat en dat maar in”. Bij de selectiecommissie kon ik beelden en tekeningen inleveren. Daarna afwachten of je door de selectie komt; dat ging dus goed, want later ontving ik een brief waarin stond dat ik werd toegelaten, dus ik sprong een gat in de lucht. Dat was voor mij een heel bijzonder moment. Daarentegen stond mijn vader niet te springen. Hij was artistiek fotograaf, dus kende hij het klappen van de zweep om je brood als kunstenaar te verdienen. Mijn vader wist dat de Nederlander op zich geen kunstkoper en kunstminnaar was, enkelen daargelaten. In andere landen zoals Duitsland of België word je als kunstenaar meer gewaardeerd. In Nederland blijf je voor het meeste publiek een amateur, zo van “het is leuk dat je van je hobby je beroep kunt maken”. Het ging goed met de Nederlandse kunst in de tijd van de contraprestatie (SBBK, Sociale Bijstand voor Beeldende Kunstenaars) en de BKR (Beeldende Kunstenaars Regeling), maar dat is allemaal voorbij, nu bestaat alleen nog de WWIK (Wet Werk Inkomen en Kunstenaars). Niet dat men specifiek een kunstenaar moet doodknuffelen, maar enige financiële steun is in Nederland wel nodig. Bijna een half procent van het nationaal inkomen wordt voor de beeldende kunsten besteed en dat is erg weinig. In Engeland is dat 10 procent. In de jaren zeventig was er in Nederland een bloeiperiode voor de beeldende kunsten. Ook musea en orkesten waren van topniveau, waarvan momenteel een groot deel is wegbezuinigd of sterk gekort op hun subsidie.

Wat is belangrijkste dat u heeft geleerd op de Rijksakademie?

Je leerde van alles, bijvoorbeeld iedere avond modeltekenen. Zie het als een conservatorium waar men dus noten leert lezen en een muziekinstrument bespelen. Zo leerde de kunststudent anatomie. Men moest naast modeltekenen ook boetseren. Je leerde het menselijk lichaam kennen, elke avond stond je te tekenen naar een model en je was constant bezig met techniek en perspectief. Het was een degelijke en grondige opleiding. Alles wat je dus nodig hebt om volleerd kunstenaar te worden, maar jammer genoeg is dat ook helemaal wegbezuinigd. Tegenwoordig gaat het er anders aan toe op de Rijksakademie, het is meer een open werkplaats en alles is veel moderner. Desondanks heb ik geboft dat ik zo’n gedegen opleiding mocht volgen.

U woonde in Amsterdam en was klaar met studeren. Wat bent u toen gaan doen?

Daar stond je dan en de vraag was: “Hoe verdien ik mijn geld?”. Dat werd je toentertijd niet geleerd. Ook niets van PR of promotie van je werk en hoe je naar de kunsthandel of galerieën moest gaan om contact te leggen. Ik ben altijd doorgegaan met het creëren van beelden, maar ik kon er toentertijd nog niet van leven. Dus eerst verschillende

baantjes gehad om geld te verdienen. Want ja, onkosten gaan door. Echt armoe heb ik niet gekend. Rijk ben ik nooit geworden, maar wel met mijn kunst, als ik zo terugkijk. Nu anno 2009 heb ik voldoende opdrachten en presentaties van mijn werk.

Hoe kwam u erbij om penningen te gaan maken?

Pas aan het einde van de academieperiode ben ik begonnen met penningen maken. Ik had een leraar, die heette Piet Esser, dat was dé man van de penningen en penningkunst. Hij was een groot beeldhouwer maar hij maakte daarnaast ook fantastische penningen. Onder andere van zijn leerlingen en van de kunstschilder Rembrandt. Er werd niet speciaal lesgegeven in penningen maken, maar door de bevlogenheid van mijn professor raakte ik zelf ook heel geïnspireerd. Esser stimuleerde iedere student die met hem in aanraking kwam, het was een heel bijzonder mens. In het begin vroeg ik me af: “Wat moet ik met die kleine, ronde dingetjes? Dat gefriemel!”. Maar op een gegeven moment raak je er toch door geïntrigeerd, je kunt zoveel doen op zo’n klein vlak.

Hoe wordt een penning gemaakt?

Met een tekening of idee als voorbeeld wordt eerst het model geboetseerd in bijenwas op een plexiglas plaatje. Dan wordt het afgegoten in gips in negatieve vorm; zo verkrijg je twee gipskapjes. Vervolgens wordt in de gipskappen klei ingedrukt. Dan heb je een kleimodel, dat eerst bijgewerkt wordt tijdens het droogproces. Het model is zeer kwetsbaar, net beschuit. Zodra het kleimodel droog is wordt het gebakken in de oven. Daarna gaat het naar de bronsgieterij, die het moedermodel omzet in brons. Bij de bronsgieter wordt de penning gegoten, bijvoorbeeld met de zandmethode. Ik heb zelf nog nooit brons gegoten, omdat het risico te groot is. Brons is een legering van koper en tin en dat wordt verhit tot 1200 ºC. Als je hier op het dak staat en je laat het hete brons vallen dan gaat het overal dwars doorheen en valt het hier zo op de grond. Heel wat bronsgieters hebben door hun werk verwondingen opgelopen en zelfs hun hand verloren. Ik gebruik altijd brons, maar tegenwoordig worden er voor penningen allerlei materialen gebruikt, zoals glas, veertjes, wol, hout of plexiglas. Ik ben nog een beetje van de klassieke soort, omdat je ook zo’n opleiding hebt gehad blijf ik geïntrigeerd door de cirkelvorm. En ik ben ook altijd geïntrigeerd door mensen en dieren. Daardoor was ik vroeger ook al gek op het maken van portretten. En dus zit ik altijd naar mensen te kijken, gewoon omdat ik geïnteresseerd ben in mensen, in verschillende types.

Voor de penning “Trojka” heeft u een prijs ontvangen op de International Biennal of Contemporary Medals. Wat is dat voor een biënnale?

Dat is een evenement georganiseerd door de stad Seixal in Portugal. Seixal ligt aan de Taag, tegenover Lissabon. Het is een wereldexpositie van penningkunst. Er zijn exposities, workshops, lezingen en er is een congress, alles op het gebied van penningkunst. Ik kreeg destijds van een collega de tip om mee te doen. Kunstenaars uit de hele wereld kunnen hun werk inleveren en dat heb ik toen ook gedaan. Uit 25 landen hadden 154 medailleurs hun werk ingezonden. Uit al die inzendingen koos een vakjury mijn penning als mooiste. Dat was dus in één klap raak.

Is een penning altijd tweezijdig?

Nee, er bestaan ook eenzijdige penningen, maar dat noemen ze ook wel ‘een gemiste kans’. Die twee zijden is juist het leuke van een penning. De achterkant wordt ook wel keerzijde genoemd, want een ‘achterkant’ is altijd minder. Beide zijden hebben evenveel waarde. Als ik een portret van u maak, dan zoek ik dingen waar u mee bezig bent of wat u leuk vindt. Die keerzijde moet op de voorzijde slaan, het is altijd met elkaar verbonden. De laatste jaren werk ik veel in opdracht. Ze zoeken iemand die nog portretten kan maken, want tegenwoordig is het bijna allemaal abstract en er zijn nog weinig mensen die realistische portretten kunnen maken op zo’n klein vlak. Penningen maken wordt niet meer onderwezen tijdens een opleiding. Zoals ik vroeger gedegen ben opgeleid op de Rijksakademie, dat bestaat niet meer. Daarvoor moet je naar het buitenland, bijvoorbeeld naar de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Nogmaals, nog steeds ben ik dankbaar dat ik les heb gehad van Piet Esser, Paul Grégoire en Theresia van der Pant. Maar ook van Willem Vaarzon-Morel en Nynke Schepers. Dat zijn allen grote kunstenaars waar Nederland trots op mag zijn.

U heeft ook een penning van Maria Callas gemaakt?

Ja, dat is vrij onverwacht gegaan. Ik was hier in het atelier aan het werk met de radio aan en hoorde Maria Callas in de opera La Traviata zingen. Vroeger deed operazang mij niet zoveel, maar op dat moment dacht ik: ”goh, wat een bijzondere stem!”. Daardoor raakte ik helemaal geïnspireerd en dan wil ik ook een portret van haar maken. Daarna een CD van haar gekocht en enkele boeken over haar leven. Zo is mijn eerste portret van Maria Callas ontstaan. Inmiddels ben ik een groot bewonderaar van haar en lid van de Maria Callas International Club. Daar is een nieuwe portretopdracht uit voortgekomen, voor de Club, waar ik nu aan werk. Zij bestaan volgend jaar 20 jaar en willen ter viering van hun jubileum een penning hebben.

Heeft u nog plannen voor de toekomst, dagdromen, met betrekking tot uw werk?

Dromen? Kunstwerken maken is 1 procent inspiratie en 99 procent transpiratie zegt men en dat klopt, want ik werk vaak tot ’s avonds tien uur en in de weekenden. Ik doe mijn werk iedere dag naast het huishouden en leef met de dag. Ideeën ontstaan bij mij op het moment dat ik geïnspireerd raak. Ook met beelden, als ik bijvoorbeeld een mooie houding zie waarvan ik denk: “dat wil ik maken”. Op het ogenblik ligt het beelden maken een beetje stil, omdat ik aan 3 penningopdrachten werk en de mensen zitten allemaal aan mij te trekken. Dan heb ik geen geduld voor ander werk, dat komt pas weer een beetje als je de vrijheid hebt. Dan komt het dromen misschien ook weer. Ik zie bijvoorbeeld mooie momenten onderweg, zoals dravende paarden. Ik maak dan schetsen en die tekeningen zet ik dan weer op een penning. Zo is de penning Tweespan ook ontstaan. Of recentelijk de zwaluwpenningen. Daarnaast heb ik diverse exposities, zoals u kunt lezen op mijn website www.bronzen-beelden-carlaklein.nl Daarbij verheug ik mij op de uitstapjes die met penningkunst te maken hebben. Ik ga ieder jaar naar Engeland, waar de BAMS (British Art Medal Society) haar symposium heeft, heerlijk, een heel weekend over penningen praten en ze bekijken en met collega’s en verzamelaars van deze kleine kunstvormen genieten. Al jaren ben ik lid van PVDM (Promotie van de Medaille), dat is de Belgische vereniging en ieder jaar ga ik naar Brussel. Ook ben ik lid van onze Nederlandse club de VPK (Vereniging voor Penningkunst). En dit jaar ben ik lid geworden van de DGPK (Deutschen Gesellschaft für Medaillenkunst), waar ik bijzonder goede penningmakers heb ontmoet. Op al deze verenigingen ontmoet je kunstenaars die hetzelfde nastreven: mooie kunstwerken creëren.

Door Michel Pasman 2009-11-07

ANNE

Foto's:

week 50

Voor velen vormt de muziek van Joni Mitchell al jaren de vaste begeleiding in hun persoonlijke groeiproces.
Je houdt ervan of niet.

ANNE

Week 49

Nina Simone draaide ik vroeger altijd veel in de auto samen met de kinderen. Grijs gedraaid. Het cdtje dan. Vol met krassen. Zij moesten verplicht luisteren op weg naar school of van school naar huis. Soms riep er dan ook wel eens eentje: "Nee! Niet weer! Mam, nu is wat anders!" 

Toen ze in 2003 overleed kon ik het niet laten en moest ik dit met hen delen. Immers, we deelden een stukje verleden qua muziekcultuur. En ik verwachtte (of hoopte..) misschien wel dat ze hetzelfde zouden reageren als ik.
Niets van dat. Let op.

Hé weten jullie het al of hebben jullie het al gehoord. Ze is overleden.
Wie dan?
Nina Simone! (snap dat dan!).
O?!?!?!
Is het een vrouw dan?? 
Hé? Hoezo?
Nou...... ik dacht altijd dat het een man was geweest.... 
Ik ook.
..........???????

Weer een illusie armer. Denk je dat je iets cultureels gedeeld hebt. Qua muziek dan.
Al die jaren in de auto samen. Maar wel met verschillende associaties blijkt nu.
Ben weer helemaal ontnuchterd. En kinderen zijn hartstikke eerlijk. Vooral dat.

ANNE