Anne's blog

Vandaag stormt het! Maar laat ik eerst over de vorige 2 dagen vertellen.

Eergister heb ik, op de bike(!), weer een ander stukje gebied gepakt. Mijn doel´Rubha an Teampaill´ ligt voorbij het 3e strandje. Dit betreft een oude tempel uit 1600. Hier schijnen vroeger monniken te hebben gewoond. Bij die tempel moet je je niet te veel van voorstellen maar de ruine en oude funderingen helpen om de verbeelding tot leven te wekken. Heerlijke route om te lopen en te fietsen. Alleen de zee, de Schotse hooglanders en wat schaapjes zijn getuigen bij dit tourtje en zowaar een vrouwelijke hardloper. Stoer hoor want het is hier ruig. Ik heb nog mijn duim opgestoken terwijl ik zelf af en toe flink aan het stuntelen was met die bike. Om die versnellingen te begrijpen en ondertussen bij het afdalen niet op mijn smoeltje te gaan heb je bijna een cursus voor nodig, bedenk ik me. Afijn, dit was mijn 1e bike missie dus. Ook weer overleefd. Heb ook nog een plankje mee weten te sjouwen, op mijn stuur allicht, gejat van een rots als een echte strandjutter. Die zag er heeeeel oud uit in mijn optiek. Mijn souvenir en gevonden schat van die dag!!
Die gedachte was overigens van korte duur. Jan zal me een uurtje later deze illusie onbewust afnemen door te melden dat het hooguit 3 jaar oud is op mijn eerdere vraag hoe oud hij het plankje schatte. Mijn eigen schuld. Had ik niets gevraagd was mijn illusie blijven leven. Momenteel heb ik er toch maar 20 waxinelichtjes opgezet en doe ik net of het heel oud is en alsof ik één of andere vondst heb gedaan. Haha. De foto´s onder laten de omgeving zien van Rubha an Teampaill en let daarbij vooral op de blauwe lucht. Die had ik gister en vandaag namelijk niet. Wat ziet de wereld er hier dan anders uit......

De dag erna, ondanks de niet veel belovende lucht, besloot ik het er op te wagen. Moest toch een keer naar buiten.
Doel een kerkje aan de ander kant van Leverburgh (An-t-Ob). Ik besluit weer op die bike te gaan maar vergeet compleet, en kom daar pas bij het fietsen achter, dat mijn bibs van mijn wilde tocht van gisteren, nog beurs is. Ik kan niet meer terug en zet door. Afijn, na 5 minuten voel je dat niet meer hoor. Gewoon een beetje blijven wiebelen tot je er doorheen bent. Het kerkje wat ik ga bezoeken, uit de 14e eeuw, genaamd Church at Roghadal (Rodel) of Church Clemont, ligt echt aan het puntje van Isle of Harris. In dit kerkje ligt Alexander Macleod. Ken die beste man niet maar ik ga een kijkje nemen. Dat wordt nog een heuse heuveltraining! De schaapjes die naast en over de weg lopen zorgen ervoor dat ik wel een keer of 20 stop onderweg. Het motregent ondertussen maar ik houd mezelf voor dat ik na iedere bocht er bijna ben. Achteraf bleek het heen en weer 12 km te zijn, maar gelukkig loont naïviteit in dat door situaties. In mijn beleving moest ik er namelijk maar 6.... Ondertussen komen er dan ook wat sneeuwvlokjes naar beneden maar daar moet je je hier ook niks van aantrekken. Gewoon doorfietsen en doen alsof dat de normaalste zaak van de wereld. Dat doen die Schotten ook. De kerk komt dan vanzelf in zicht! Zie hieronder ook daarvan de foto´s en let op het verschil qua lucht.

Op de terugweg heb ik mezelf beloond met een zak toffee van 81 pence bij de enige winkel die Leverburgh rijk is, naast nog een heel klein souvenirswinkeltje annex Post office. Ik vraag ook nog om een tasje voor mijn camera want die heb ik nu onder mijn windjas gestopt maar dat fietst voor geen meter op die bike. Ik fiets nu in de regen en natte sneeuw. Maar die toffee helpt. Ik geniet zelfs. Ik heb er al zeker 8 op voordat ik weer thuis ben. Lekker zijn ze! Beetje hard, doe je dus lang mee. Herinner me ook op mijn 1e Scotlandtour 14 jaar geleden met mijn jongste broertje dat wij bij het William Wallace Monument in Stirling ook onszelf beloonde, na een hele klim naar boven, met een plak toffee. Geen toffeetjes. Nee, een plak!En die toffee was zo hard dat je er aan moest trekken met je tandjes. Dat we niets zijn kwijtgeraakt is een wonder. Maar die toffee was super! Bijna verslavend. Ik neig er nog wel eens naar maar het is natuurlijk allemaal hartstikke zoet en dus niet goed. Afijn, die toffee kan je in Nederland dan ook gelukkig niet krijgen.

Voldaan over mijn tocht. 3 uur weggeweest. Mijn handjes rood, zo ook mijn dijen en in mijn achterwerk zit al helemaal geen gevoel meer maar.......Ik heb het weer geflikt!

Tot overmorgen!

ANNE

Foto's: