Frankrijk

Het was geweldig!
Ik ben voorzichtig met het gebruik van superlatieven maar ik doe deze plek te kort wanneer ik dit nalaat te vermelden.
Een heerlijke baai helemaal voor jezelf, 10 minuten naar links de Atlantische oceaan, geen bingo avonden(!!) op de camping, omringd door megalithes en dolmens (o.a. van Carnac), veel fiets- annex wandelroutes, kliffen, privestrandjes, veel visvoer en veel watersport! 
En last but not least: betaalbaar!

Ik was hier vorig jaar ook maar toen was het wat winderig en bewolkt. Overigens ook dan nog prima uit te houden.
Maar nu dan volop zon! Strakke blauwe lucht, 25 graden en zeewind.
Dinsdag en woensdag keken we uiteraard voetbal. Had mijn echtgenoot, die thuis zat, nog eventjes van te voren gebeld, om ons ervan te verzekeren dat de Fransen voor ons waren en niet voor de Duitsers. Nee, dat zat helemaal goed, zei mijn mannetje. Overtuigd.
Nou......
Na ons gejuich bleken we in heel ander gezelschap te verkeren dan we veronderstelde/of juist niet?
Wij waren namelijk de enige die juichte constateerde we na onze euforische uitbarsting....l?!?!?!?!
Wat bleek?
Onze oostelijke buren waren er ook.......(hadden al die tijd hun mond gehouden....). Echt sneaky!!
Maar het mocht de pret niet drukken! Wij wonnen en zij dropen af. Letterlijk.
Na een gratis rondje Hoegaarden van de barman togen we vol goede moed naar onze tentjes vlakbij het strand (lees > baai).

De woensdag erop/de dag erna dus, gingen we uiteraard weer terug en naar dezelfde kroeg.
Volume in de kroeg: 12 Duitsers + 2 Nederlanders + 2 Fransmannen achter de bar.
Volume op het terras: 20 Fransen.
Die Nederlanders binnen waren mijn zoon en ik. Mijn dochter bewaakte de tentjes met een goed boek.
Wijs vermelde mijn bijna 22-jarige zoon: "laten wij maar een beetje achteraan gaan staan, kunnen zij beter kijken."
Na 30 minuten spelen keken we elkaar zwijgend aan. We wisten het nu zeker: Spanje gaat winnen!(yes!yes!yes!yes! maar niet hardop uiteraard....).

Na het 1e doelpunt van Spanje brulde mijn kind (toch enigszins ietwat ingetogen...) over het hele terras inclusief Atlantische oceaan, die er net een peuk stond weg te paffen.
Ik hield me in - stond in mijn eentje binnen omringd door Duitse peuters, ouders, en een oma en opa en die net zo hard ' frustie'  commentaar gaven wanneer de bal er net niet in ging - maar de toon was gezet.
Wij waren die Nederlanders en die al verzekert waren van een finaleplaats.......
Iedereen keek stiekem naar ons maar zweeg in alle talen. Mijn zoon wilde nog een Duits liedje gaan zingen maar dat ging me te ver.
De spanning groeiden en de praatjes bij de Duitsers werden minder. Het werd stiller....
En ook de Franse barman annex eigenaar zweeg maar keek heimelijk met een glimlach rond zijn ogen......

ANNE

zie voor adres camping: Les Sables Blanc op de website rubriek Frankrijk
Adres kroeg: Cafe du Port, Portivy (Quiberon)

Tja, Paris de stad van de liefde maar niet alleen van dat. Ik was weer eens een weekje weg en wel o.a. in het St. Germain des Prés. Hier vind je nog de sporen van de oude literaire filosofische wereld waarin Sartre en De Beauvoir hun stempel hebben weten te drukken. Ik mocht er enkele dagen toeven op mijn doorreis naar en van Clermont Ferrand. Bezocht er de oude kroegen van weleer, bestelde zonder blikken of blozen een Campari ijs voor het lieve prijsje van € 9,50 euro (maar dan zit je wél in Café de Flore, het hol van Sartre en de zijne!), ging underground en zat tot diep in de nacht in een jazz café (Le Petit journal!!)waarin de muren mij zwijgend vertelde wie er de vorige eeuw voor mij al geweest waren, sliep uiteraard in een geheel in stijl passend shabbie hotel waarin Sigmund Freud van 1885 tot 1886 verbleef in het kader van een studieonderzoek (de zoveelste!) vlak naast de Sorbonne en genoot samen met mijn geliefde (zoals dit past in deze stad!)de volgende morgen voor het zachte prijsje van € 6,50 van een Frans ontbijt in een café (allicht!)onder het Pantheon met daarin in ruste madame Curie, Voltaire, Hugo de Groot en vele anderen beroemde én beruchte figuren.

Later allicht alle adresjes en prijsjes over al dit (literaire) lekkers!

ANNE

Foto's:

Mix van allerlei bonen en granen (Scotch broth), dit een nacht laten weken.
Voeg toe geneden uien, wortelen, prei, aardappel. Verder als je hebt pastinaak, dit is een witte wortel met een heerlijke smaak. Ben je niet vegetarisch kook dan een kip (of kippenpoot) mee. Als alles gekookt is vis de kip uit de pan, let op dat je alle botjes hebt! Met de staafmixer maak je alle groenten en bonen klein, het wordt nu een groenten brei, voeg later de kip bij, een zakje nassi of bami groenten voor de pittige smaak en een pakje kippen of groentensoep, even nog laten koken en klaar is je Schotse maaltijdsoep.

Suzan Offereins

Foto's:

Schotland deel 4 dec 2009

Helder weer, heldere gedachten.
Deel 4

Het is een mooie koude winterdag en we lopen zoals iedere ochtend aan het strand. Ik denk aan Bart.

Onze zoon is drie weken geleden vertrokken met als doel een trans-Atlantische zeiltocht. Vanuit de hoofdstad Stornoway vloog hij naar Madeira waar zijn tocht begon via de Canarische eilanden richting de Kaap Verdische Eilanden. Vanwege knokkelkoorts deden ze de eilanden niet aan maar voeren met een ruime bocht bovenlangs en hielden vanaf daar een westelijke koers aan, richting Barbados. Twee weken zonder land in zicht.

Zoon één in Nederland die zich door sneeuw en ijs naar z’n werk ploetert in een veel te klein autootje, door de files heen vol gestreste mensen; ik maak me zorgen.

Zoon twee die in een 15 meter lang jacht op het moment verder van land verwijderd is als een mens van land verwijderd kan zijn met 4500 m.diepe oceaan onder zich, hopend dat Zephyrus (God van de Westenwind) hem goed gezind zal zijn, te midden van een eindeloze bewegende horizon, die bij de eeuwige deining de lucht ontmoet; ik maak me zorgen.

M’n vader in het ziekenhuis, niet wetend wat de uitslag van zijn onderzoek zal zijn; ik maak me zorgen.

Het vriest hier licht, de zoutkristallen zijn bevroren en flonkeren als sterretjes op het witte zand. We kunnen heel ver kijken, het is windstil. De toppen van the North Harris Hills zijn bestrooid met poedersuiker en de kleuren zijn bijna onwezenlijk scherp. De gebruikelijke kleurvergrijzing en vervaging is er niet, alles lijkt even helder. Ik denk aan m’n vader en m’n kinderen, ze zijn in mij en heel dichtbij. Ik heb m’n vaders genen in mij en heb deze weer doorgegeven aan de kinderen, het wiel van het leven. Eb en vloed, het geluid van de branding, het geruststellende geluid van de eeuwigheid, wij leven door, eeuwig en de natuur, de zee, de heuvels blijven ook bestaan, langzaam veranderen we wel, de bergen, de stranden, de mensen, wat is ver weg, wat zijn zorgen, is het allemaal niet goed zo? Bart mailt ons nu dagelijks via een satellietverbinding vanuit het midden van the Atlantic, zijn schipper schrijft poëtische overdenkingen in prachtig Engels en Bart beschrijft het overweldigende gevoel van vrijheid, dolfijnen die mee zwemmen met de boot, de enorme vissen die hij vangt, fileert en bereidt. Tijd is voor hen een relatief begrip. Grappig, wij ervaren hier in deze heldere omstandigheden precies hetzelfde. Wat is tijd, wat is afstand? We wisselen zover in km's afstand elkaars gelijkgestemde gevoelens uit.

De dochter in Nederland zagen we ongeveer eens in de zes weken. Nu hebben we intense gesprekken via Skype en komen ze een week naar Schotland toe en leven een stukje mee met ons leven. We delen in hun leven nu en ze delen hun toekomst plannen en we ervaren dat we elkaar in wezen nader gekomen zijn. Je kunt elkaar iedere dag ontmoeten maar niet kennen, maar je kunt elkaar ook niet lijfelijk zien en vasthouden en wel kennen. Je kunt daar lang of kort over praten, maar ervaren is de sleutel tot begrip. Soms is het in één klap helder, op een mooie koude winterdag.

Suzan Offereins

Het doorzichtige emmertje was vol met kleine kriebelige beestjes
Deel 3

Met een nieuw schepnetje poerde onze dochter in het opdwarrelende zand. Een mini scholletje stoof te voorschijn uit de wolk en met een behendige zwaai verdween hij in het netje. Oh, hij is precies dezelfde kleur als het zand, zo ongelofelijk prachtig gespikkeld. Voorzichtig werd hij in het emmertje gelaten en goed bekeken. Volgende poeltje, deze zat vol met garnalen. De doorzichtige kleine wezentjes waren een goede vangst en hadden al vriendjes in het emmertje, kleine zilveren visjes werden ook gevangen en piepkleine krabbetjes die wel heel snel vluchten onder het zand. Het tij kwam in. De hoopjes zanddrollen waren achtergelaten door de pieren en vulden zich al borrelend met vers zeewater. Het werd tijd om ons maaltje voor vanavond te gaan zoeken. Met een vrolijk uitzwaaien van al haar vriendjes in een grote poel dicht bij de branding liepen we richting de rotsen.

Onder de bossen wier hingen aan de rotsen grote kolonies mosselen.
We plukten de grote exemplaren in trosjes van de met pokken begroeide rotsen en vulden de twee zakken tot we genoeg voor ons avondmaal bij elkaar gezameld hadden. Het brood was ’s ochtends al gebakken in de Rayburn. Deze oude oven stookten we op vaste brandstof, hout, turf en kolen. Niets romantisch aan, het was hard werken om dit gulzige monster brandend te houden. Een bijkomend voordeel: hij is verbonden met 7 radiatoren die de rest van ons oude white house met muren van 1 meter dik graniet verwarmt! Stookten we hout, dan was het prima, maar ik haatte de fijne laag vettig zwart dat alles bedekte van schilderijlijstje tot tafelblad en iedere dag weer.

In het begin was de Rayburn onze warme vriend, maar vanwege mijn afkeer van de kolen hangt er nu een hightech air to air kachel, die werkt als een omgekeerde koelkast. Hij haalt warmte uit de buiten lucht en pompt dit naar binnen. Dit lelijke plastic apparaat kost ons 1 kw en geeft 4 kw, dit is een schone en goedkope manier van verwarmen. Een nadeel het bakt geen brood. Dus stoken we in de winter beide warmtebronnen. Gaan we wandelen dan schuif ik vaak een schotel met aardappelen en groenten in de oven of stuk vlees met spek water of wijn en kruiden dat door het langzame garen vaak perfect smaakt. Meestal brandt er niets aan , maar een keer was ik vergeten de schotel uit de oven te halen en haalde ik uren te laat twee gemummificeerd stuks wild uit de Rayburn. Tja het landleven is een proces van vallen en opstaan.

Suzan Offereins

Wil je een lift?
Deel 2

“Oh yes please” antwoordde de doorweekte man. “Je bent een Nederlander hè”, zei ik. “Ja” zei hij. “We hebben je auto met Nederlands kenteken al zien staan op het parkeerplaatsje” .
Freddie had er als een dag lopen opzitten. De dag was zo prachtig begonnen, een heldere lucht, hij was al vroeg de berg op gegaan om het uitzicht te fotograferen. De stranden rondom, het scherpe licht, de goudbruine deken van gras lag gedeeltelijk over de berg gedrapeerd, verder omhoog was de uitgebloeide paarsbruine heide eraan gebreid en nog verder omhoog vleide de grijze deken zich over de top. Soms omhuld door mystieke nevelen, soms omringd door een zware boze lucht die woedend een bak water los laat.

Op die bak water had onze vriend niet gerekend. Dat het weer zo snel om kon slaan. Zelfs als ervaren wandelaar en bergbeklimmer was hij verrast door de snelheid waarmee de Ruysdael luchten op je af stormde, maar aangenaam verrast dat woedende wolken ook verdwenen en de zon als verrassing het landschap weer nieuwe kleur gaf.” Waanzinnig hè, wat een land, echt heftig!”
Freddie reisde in een ongewoon jaargetijde voor toeristen door The Highlands and Islands. Hij bleef waar hij het mooi vond, kletste met wie er op zijn pad kwam en zijn blog bleef even dicht, want dat voelde hij als een verplichting. De omgeving was vrij, hij wilde vrij zijn, los van thuis! In deze drie maanden wilde hij weer voelen! Lopen, kijken, voelen, ruiken, fotograferen, vasthouden, loslaten.

M’n Schotse soep, alle restjes groenten met een zelfgevangen visje en broth (peulvruchten) was voedzaam en warm. De wasmachine en droger zorgden voor schone kleding voor onze tijdelijke vriend, terwijl de volgende bui neerkletterde op het dak en Freddie zijn ervaringen vertelde.
Ons nieuwe bestaan brengt ons vreemdelingen uit allerlei landen. Ze zijn onze bron van inkomsten, maar veel leuker zijn hun levensverhalen. Je hoort vaak de essentie van iemands bestaan, wat doen ze in het dagelijks leven, wat interesseert deze mens en waarom komen ze hierheen. Deze verhalen die vaak met een enorme levenskracht geladen zijn geeft ons een enorme afwisseling en kleurt weer ons bestaan. Zo kwamen er Canadezen, de man 2.10m lang die met zijn getrainde benen lange wandelingen maakte en lopend op zijn Zeven Mijls bergschoenen enorme afstanden aflegde door de moerasgebieden, over de hei, over het strand, door de geulen, het opkomend tij negerend, de natuur als een spons inzuigend,als in een perfecte cadans om zijn hart en ziel rust te geven.

Suzan Offereins

Wind tegen breker
Deel 1

Het water stuift als een wit kanten gordijn tegen de krachtige groene golf in. De brekers volgen elkaar op in een stormachtig tempo; windkracht 10. Het is eind november, op het strand van Northton, Isle of Harris ligt een volwassen neusrob op het strand. Het tij heeft hem hoog neergelegd in een bed van zand en wier.
Z’n poot ligt op z’n buik, de ogen zijn al uit de kassen gepikt, een raaf of de steenarend, die we regelmatig grote majestueuze cirkels zien vliegen boven ons dorpje van 44 huizen, heeft z’n maaltje al gehad. De natuur is meedogenloos, schitterend, ongerept en wijds.
Met de wind in onze rug lopen we het strand langs, de golven beuken opgezwiept door een woedende wind tegen de kliffen, we draaien ons om en vechten tegen de wind in, terug naar de strandafgang. Tussen de bergen wier ligt een log (Canadese stam), dit is een kleintje van ongeveer 3 meter lang, die we later op zullen halen met de quadbike om als steunbeer te dienen in ons white house.
Jaren geleden zijn we naar British Columbia (Canada) geweest en genoten van de woeste natuur, waar de boomstammen als luciferhoutjes door de gletsjers onderaan de berg lagen. Een van die luciferhoutjes is nu de Hudson afgedreven en spoelt aan op ‘ons’ strand in Schotland. We stappen in de auto en rijden door de gierende storm naar huis. We zijn 20 minuten weggeweest en onze ziel is schoongewassen, het brein is helder, we kunnen de dag weer aan.
“Jullie hebben daar niets”, is een van de reacties van onze vrienden en familie toen we begin dit jaar emigreerden naar het eind van de wereld. Geen zonnig Frankrijk of Italië, geen winkels, een eiland in de koude oceaan,behalve de ferry over de Noordzee en 900 km rijden naar Noord /Schotland, nog een een keer met de ferry over, een vaak woeste tocht van bijna twee uur, nog een uur rijden op Lewis naar Harris, bekend als the Outer hebrides, donker in de winter, veel regen.
We zijn niet gemigreerd omdat we het niet naar ons zin hadden in Nederland. Goede banen,familie, veel vrienden, mooi huis, er was werkelijk geen steekhoudende reden om voor te vertrekken, maar ons kleine huisje aan het strand, het gevoel te kunnen ademen, de vrijheid en ruimte! Wat was begonnen als een vakantiehuisje in het niets om bij te komen van het vele, is langzamerhand veranderd in een thuis. We hebben ervaren dat het leven van een Nederlander meestal goed gevoed is met zekerheden en dat het opgeven van deze zekerheden, zeker als je hier zelf voor kiest, als onbegrijpelijk wordt gezien. De andere kant is spijt hebben dat je de sprong in het koude Schotse water niet aan durfde. Voor ons geen, maar een nieuw begin aan de woeste kust!

Suzan Offereins

17 North Beach Street
HS1 2 KH Stornoway
Isle of Harris, Scotland
Tel: +44(0)1859520315

We konden het niet laten.
Voordat we naar Marga en Hans vertrokken ( zie La Morière) toch nog even gesnoven aan Mont-st-Michel.
Het voordeel in deze tijd van het jaar is dat je geen massa toerisme tegenkomt. Sterker nog: je kunt nu ook op een normale manier foto's maken zonder dat er 15 Jappen of Chinezen op je foto komen te staan! Kortom, je hebt meer ruimte, meer lucht en dus is de sfeer relaxer.

Hieronder wat foto's (waar ik er allicht al tig van heb gemaakt de afgelopen jaren en ook aan jullie heb laten zien) doch deze zijn van de maand oktober moet je maar denken. Oktober-foto's zijn anders...

Nà la Morière hebben we Dinan 'eventje' bezocht. Was niet voor lang (wel lekker geluncht!), zo gaat dat nu eenmaal bij ons. Maar alvast even gespiekt voor de volgende keer, wanneer we over meer tijd zullen beschikken.

De foto's laten alvast wat sfeer zien voor degene die hier nog nooit zijn geweest.

Tot later!

ANNE

Foto's: 1e serie: Mont-st-Michel, 2e series: Dinan

Foto's:

Vandaag bezoeken we La Moriere in Mont Dol.

Marga Muller heeft me vorige week gemaild en omdat ik toch deze richting uit moest, waarom dan niet langs Mont Dol.
Vlakbij Mont-st-Michel gelegen en St.Malo. Feitelijk ertussenin.
Je slaapt hier landelijk!!
Maar later meer over deze heerlijke rustige locatie inclusief table d'hôte in Bretagne.
Ik ben nog onderweg tot zondag.

Chambres D'Hôtes La Morière
Gastvrouw Marga en Hans, de kok, verhalenvertellen én kunstenaar
35120 Mont Dol
La France
Tél: +33(0)299 489288
info@lamoriere.com
www.lamoriere.com

ANNE

(deze locatie is terug te vinden op de site van WSJ)

Foto's:

We zijn weer lekker op weg! Dit keer Bourlogne s/mer.

Ben hier al eens heel snel even geweest maar nu slaap ik er. Er ligt hier een Romeins verleden. De foto's heb ik al geschoten. Het exacte verhaal volgt later. Ben nog onderweg.

Tot later!

ANNE 

Foto's:

Ik ben weer terug van mijn vakantie annex toertje door Frankrijk. Het was zo leuk en aangenaam dat ondanks dat ik bijna 4 weken ben weggeweest ik nog wel even had willen blijven. En dat geldt tevens voor mijn echtgenoot. Het zal de leeftijd wel zijn. Heel druk jaar achter de rug met veel bewegingen. Maar thuiskomen brengt weer nieuwe toekomstperspectieven! Dat is de andere zijde van thuiskomen en tegelijkertijd weer veel werk mee terugnemen. Wat hebben we dus gedaan?

Normandië, Bretagne, de Loire hebben we aangedaan en daarbij 1 nachtje uitgestapt naar Oradour-sur-Glane. We wilden absoluut de kust van Frankrijk niet uit het oog verliezen dus afgezien van de Loire hebben we ons daar goed aan weten te houden. Vroeger, toen de kinderen nog klein waren, reden we helemaal door naar de Dordogne. Sarlat en St.Cypriën (hele mooie oude routes!) of zelfs de Pyreneeën. Maar dat stuk hebben we (voorlopig) even gehad. Ook te veel Nederlanders....

Nu dus het ruige werk waaronder Bretagne en wat feitelijk ook niet op Frankrijk lijkt! Het schiereiland met Quiberon (helemaal gefietst!), Crozon met zijn magnefieke pointe(s) allemaal gelopen(!), Carnac met zijn honderden dolmen (vanuit de auto!), Terlug-sur-Mer met zijn prive strand(en) en kliffen, de zeer gezellige havenstad(jes) Morlaix, Honfleur met ondertussen ons favo Jazzcafe (life!) en heerlijke 'niet-in-Nederland' te verkrijgen hapjes: we zijn er geweest en het was geweldig. Ik vertel hier later alles over via de advertenties en andere kleine tussendoor vermeldingen via deze reisblog. Dus ook de handige (eet)adresjes en nuttige tips.

Ander goed nieuws: Waarslaapje staat met een kleine reiscolumn in het landelijke blad: ONKRUID. Allemaal kopen dus!! In Frankrijk werd ik gebeld om nog even de puntjes op de i te zetten en nu gaat het dus echt gebeuren. Rond 20 augustus kunnen jullie dit blad allemaal kopen in de boekhandel. Suggesties en reacties zijn uiteraard na het lezen: welkom! Om toch alvast een kleine vakantie-impressie weer te geven hieronder alvast wat "lekkere" fotootjes!

Ik ga weer aan de slag, alle mailtjes beantwoorden die tijdens mijn afwezigheid zijn verzonden, folderverzoeken afronden, nieuwe vragen beantwoorden, foto's selecteren, advertenties bijwerken. En wat nog meer?!?!?!?!?!? 

Het komt vanzelf wel goed, zoals altijd.

Tot later!

ANNE

Foto's:

Bretagne neemt bij mij een bijzonder plaatsje in. Ik ben geen Frankofiel ( bespaar me!!) en zoals de oplettende lezer allang weet, ik houd van Scotland! Doch, Bretagne heeft echt iets.

De Kelten woonden hier vele duizenden jaren geleden en noemden de regio Armorica. De Keltische invloeden zijn overal merkbaar. Dat zal het wel zijn. Het is het land van de Menhirs en Dolmens. Ken je de strip Asterix & Obelix? Het zuiden van Bretagne heeft in de omgeving van Carnac (meerdere keren bezocht) ruim 3000 van de gigantische stenen staan (menhirs) die Obelix met gemak optilde. Door de lokale bewoners wordt de regio ook wel Armor genoemd (land van de zee).

Het is tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel hoe ze hier geplaatst zijn. Het is een merkwaardig gezicht en vooral als er mist hangt is het plaatje compleet. De sfeer is dan mystiek en bij uitstek geschikt voor alle sprookjes en fabels waar boeken vol over geschreven zijn. Er liggen in de omgeving ook grafkelders (Dolmens) uit de pré-historie. Bij Carnac ligt de Tumulus St. Michael. Ik ben er geweest. Deze ondergrondse grafkelder kun je ook bezoeken. Op de top van de heuvel ligt een klein kerkje vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de omgeving.

Bij Locmariaquer vind je nog meer van deze grafkelders. Dit plaatsje ligt aan de Golf-de-Morbihan met zijn honderden kleine eilandjes waarvan sommigen ook nog bewoond zijn. Je kunt hier vandaan boottochten maken in de baai. Door de beschutte ligging is het klimaat hier wat milder dan elders in Bretagne. Van de zomer hebben wij hier gewandeld pal langs het water. Dan kom je ook heel veel visserbootjes tegen en veel, heel veel oestervissers!

Deze regio heeft een kustlijn van ruim 1500 kilometer die bol staat voor veel bijzondere plekjes. Lieflijke vissersplaatjes liggen rondgestrooid langs de zee, en je zult er mooie baaien vinden, kleine en grote stranden maar ook grillige rotsen en hoog opspattend zeewater dat op de rotsen beukt (zie de foto's van de zomer van 2009). In het westen houdt Frankrijk op.

Het departement Finistère betekent letterlijk einde (finis) van de wereld (tère). Het is een ruig en indrukwekkend deel van Bretagne. In het noorden liggen de grillige kusten van de Côtes d’Armor met beschutte strandjes die spierwit tegen de zee afsteken. Hier kun je je in de voetsporen van de smokkelaars begeven op een enerverend pad boven de roze granieten rotsen.

In het westen houdt de wereld op, althans volgens de Bretonse bevolking. Het departement Finistère kenmerkt zich door heide en hoog uit de Oceaan oprijzende rotsformaties waarop de golven onophoudend blijven losbeuken. Vooral bij een stevige wind een indrukwekkend gezicht maar pas op!

Er zijn diverse vogelreservaten met wel meer dan 150 soorten. Bij de Landtong van Raz is het een spectaculair gevoel en gezicht om de kracht van wind en Oceaan 72 meter in de diepte waar te nemen.

De zee heeft een grote invloed op Bretagne waardoor het een zeeklimaat heeft. “Het regent en waait altijd in Bretagne” zijn veel gehoorde woorden. Maar dat moet je toch maar niet al te serieus nemen. Ik ben er nu al meerdere keren geweest en die uitspraak valt reuze mee! De kans op minder weer is net zo groot als in Nederland maar het kan ook heel lekker zijn in Bretagne. Wel is het een feit dat het weer hier snel kan omslaan. Daar dien je je dus enigszins op voor te bereiden voor als je bijvoorbeeld een hele dag gaat fietsen of wandelen. Aan de andere kant. Even een leuke anekdote: deze zomer was het zó vies warm bij Carnac dat mijn echtgenoot er uit pure nood (snakte naar koelte!) 2 waterijsjes á 5 euro (!) kocht tegenover het informatie-museum. Ik zette zonder na te denken dat ijsje direct aan de mond. Tot mijn verbazing bleef die zo vastzitten aan mijn tong dat ik dat ijsje van 5 euro moest losrukken! Ik bloedde. Allicht. Een heel spoor rood over mijn witte dure ijsje van water. Mijn echtgenoot helemaal in een deuk, allicht! Moraal van het verhaal. De warmte kan hier zo oplopen dat een warmte van dik 35 ook niet vreemd is en iedere ijsboer zijn vriezer nog een graadje koeler zet! Dan snak je echt, als typisch zeurende Nederlander, wel weer naar een fris briesje hoor!

In Bretagne is het getijde verschil groot. Aan de noordzijde kan dit wel oplopen tot 15 meter! Dat zorgt voor indrukwekkende schouwspelen in de vele haventjes. Je ziet bij wijze van spreken het water omhoog en omlaag komen. Het is een prachtig schouwspel om in de havens de vele bootjes te zien droogvallen. In diezelfde haventjes kun je ook heerlijk verse vis, mosselen en dergelijke kopen, soms zelfs rechtstreeks vanaf de boot. Verser kan het niet! Dat hebben wij allicht ook gedaan! En aan de westkant zie je dan ook de zon ondergaan. In het noorden ligt ook de wereldberoemde Mont-Saint-Michel en de polders en baaien rond dit toeristische trekpleister zijn voor wandelaars uitdagingen om van de omgeving te genieten. Deze omgeving behoort niet voor niets tot het werelderfgoed van de Unesco. Zie hiervoor ook de foto's in 2008 (Frankrijk) we zijn hier immers al enkele keren geweest.

Het binnenland van Bretagne is echter ook niet te versmaden (zie de camping in Paimpont op de site en tekst op de reisblog van 2008, de 1000 jaar oude boom). Het is groen, glooiend, bebost en afwisselend. Het doet een beetje Engels aan. Je zult hier overigens ook veel Engelsen aantreffen want die vinden Bretagne een heerlijke vakantieplek. De Engelsen hebben een rijke historische band met Bretagne. Het woud van Paimpont staat bekend als het bos (brocéliande) van Koning Arthur en zijn bekende tovenaar Merlijn. In het kasteel van Comper (ben hier geweest, 2x; kun je hele mooie posters kopen....) weten ze je alles over dit illustere tweetal te vertellen. Het natuurpark Armorica nodigt uit tot wandelen want het is hier zeer groen. Er zijn talloze paden en gidsen zijn overal bereid om je meer te laten zien van het binnenland. Per fiets is een ontdekkingstocht in Bretagne ook zeker de moeite waard.

Je zou bijna vergeten dat er ook nog steden zijn in Bretagne. Deze vaak oude steden hebben een rijke historie die of mooi gerestaureerd zijn of hun culturele erfgoed in prima staat hebben weten te houden. De grotere plaatsen liggen ook veelal aan rivieren die deze regio doorkruisen. Bijzonder om te zien is de brug in Rohan, die samen met de Vecchio brug in Florance een van de weinige bewoonde bruggen in Europa is. Dinan, Lannion, Quimper, Morlaix, Rennes en havenstad Brest zijn voorbeelden van steden die een bezoek verdienen. Maar er zijn er nog veel meer die uitnodigen tot een ontdekkingstocht. In Brest ben ik overigens nu al 2x geweest maar wij worden geen vrienden....

Tenslotte vermelden we nog de eilanden. Belle-Ile-en-Mer is met ca 20 km het grootste eiland. Groix staat bekend om de grote hoeveelheid mineraalsoorten waaronder de bijzondere blauwe glauconiet. Het echte einde van de westerse wereld is volgens de meeste Bretons het eiland Ouessant. In het noorden ligt de eilandengroep Bréhat. Hier blijkt het minder te regenen dan op het vasteland door het bijzondere microklimaat dat er heerst.

Het klimaat van Bretagne is uiteraard een zeeklimaat. Het weer kan er wisselvallig zijn en het zuiden heeft de meeste zon-uren. ‘s-Zomers ligt de gemiddelde temperatuur rond de 22 graden. Dit klopt niet helemaal. Wij hebben hier echt dagen met dik 30 graden rondgetoert!! Maar goed, dit zijn gemiddelde temperaturen.

ANNE

(tekst gedeeltelijk overgenomen)

Foto's:

Ik ben van de week effe weg. Ik ga op reis en wat neem ik mee?
Mijn 4 tickets, 2 boeken (1 studie + 1 roman), mijn eigen lekkere broodjes (dat maak ik mezelf natuurlijk wijs), water, schrijfblok + pen, krantje, 1 tijdschrift, mijn lichtblauwe toilettasje met alle belangrijke zaken die een vrouw nodig heeft onderweg en als laatste mijn fotocamera.
Koffie haal ik onderweg.

Aanstaande dinsdag 06.04 via Groningen naar Rotterdam, Brussel, Paris Gare du Nord, vervolgens metro 4, richting station Montparnasse naar eindbestemming: Anger.
Enkeltje 155 euro!
05.00 uur dus mijn bedje uit!

Heerlijk! Onderweg zijn én andere mensen ontmoeten. Uiteraard zal ik verslag doen van dit ritje van toch zo een 10-11 uur.

Tot volgende week want voor nu eerst ' even' de Geinloop 2009 bezoeken met vrienden én echtgenoot.

Au revoir!

ANNE

* De Thalys kwam in Rotterdam te laat aan. Om precies te zijn liep ik hier 50 minuten vertraging op. Daardoor miste ik mijn aansluiting op Gare du Montparnasse in Parijs en diende ik een nieuw kaartje te kopen van ruim € 60,-. Dat was dus minder. Aan de andere kant zat ik toen met (deze hoge snelheid trein) 82 minuten later vanaf Parijs in Anger. Onze vriendin Frida Renouvin haalde me hier weer op en 5 minuten later zit je dan op een Frans terras aan je koele witte wijn inclusief nootjes & olijven. Kijk dan ben je alle tegenslag weer snel vergeten hoor! Het glas is bij mij dan ook altijd half vol..

Foto's:

Manuscript geschreven? Zin om het uit te geven? Kijk eens op Uitgeverij Elikser in Leeuwarden. Jitske Kingma, directeur van deze eigenwijze uitgeverij kan u helpen, ondersteunen en adviseren!

Jitske Kingma
Uitgeverij Elikser B.V.
Ossekop 4
8911 LE Leeuwarden
058-2894857 / 06-48626286
www.elikser.nl

Zin om te linken met ons? Mail ons!

Op dinsdag 30 december bezochten Henk van Dagjeweg.nl en mijn persoontje het Groninger Museum waar we de exhibitie van J.W.Waterhouse bezochten.

Ondanks de superdrukte hebben we toch nog ruimte kunnen vinden om de doeken van Waterhouse te bekijken. Hier later meer over middels een uitgebreide reportage.

Natuurlijk hebben Henk en ik ook gesproken over onze op hande zijnde samenwerking die voorzichtig van start zal gaan in januari 2009. We zullen eerst beginnen met adverteren en bekijken hoe dit loopt.

Ook hier later meer over!

ANNE

Een last-minute voorstel van Terherne Haven in Friesland

De schepen van Varend Friesland zijn even in de rust. De Bodensee en de Swan of Teynham zijn geschuurd, geschilderd en staan in de schuur.Het skûtsje Twee Gebroeders ligt in zijn Kersttooi te glimmen in de Klassieke Schepenhaven in Terherne.

In de vakantiehuisjes van Terherne Haven is wel volop drukte. Met de Kerst en Oudjaar zijn alle huisjes bezet. Gasten komen voor de rust,voor de haven in kersttooi of gaan lekker schaatsen op Thialf.

A.s weekend 20 en 21 december heeft Terherne Kerstactiviteiten en Terherne Haven en Varend Friesland hebben Open Huis. Op zaterdag en zondag zijn alle winkeltjes in Terherne open, in het dorpshuis is een kerstmarkt en bij de Kameleon zijn allerlei activiteiten. (broodjesbakken, werken bij de smid enz). Bovendien is er op zondag een winterkuier/vaartocht.Op de haven zijn lekkere zaken te koop, Liesbeth is er met vilten kleding en de houtkachel staat te snorren in de Schipperskamer.

Kom dit meemaken. Dit weekend hebben we de prijs van een 4 persoons vakantiehuis verlaagt van € 365,- naar € 179,- U bent welkom op vrijdagmiddag en pas op maandagmorgen hoeft u de sleutel weer in te leveren. Aanmelden via tel. 0566-652707 of info@terhernehaven.nl

Meer informatie op www.terhernehaven.nl en www.varendfriesland.nl.
Bram Maasdam en Tolke de Boer
Kûpersleantsje 9
8493 LR Terherne

In september vertrok Waarslaapje weer "even" naar Frankrijk.

Uiteraard hebben we hier weer van alles meegemaakt, 2 nieuwe locaties ontdekt waarvan één in Savennières mét molen,  culinair ons te buiten gegaan (leuke eetadresjes voor jullie verzameld!), veel gewandeld, vreemde bordjes gelezen, onze vocabulaire uitgebreidt, aardige mensen ontmoet, talloze landweggetjes aangedaan, wijnhuis bezocht in het Loire gebied, et cetera.

Later meer hierover!

ANNE

Foto's:

Een B & B en gîte om te bewaren in je reisagenda! Madam Annie Demore is VN medewerkster geweest gedurende 7 jaar in Cambodja! Hier overnacht u bij een wereldburger pal aan de Loire temidden van het wel bekende wijngebied tussen Anger en Nante! Annie is persoonlijk en onderhoudend, de plek is magnefiek en romantisch!

Later meer over deze bijzonder locatie waar u samen met uw partner, geliefde, vriendin et cetera, voor 55 euro per nacht incl. ontbijt al kan overnachten.

ANNE

Foto's:

In 2003 was ik een aantal weken als stichtingsmedewerkster in het buitenland. Gambia om precies te zijn. En voor degene die niet helemaal weten waar dit ligt. Dit ligt in Afrika. En waarom zeg ik dit nu zo expliciet? Wat me het meest is bijgebleven aan mijn bezoek aan dit land, deze cultuur, de mensen, de armoede, de corruptie, het diepe donkere woud waar ooit de bevolking als slaaf (toen de Engelsen en Fransen hier vochten wie er de baas mocht zijn) van de waterkant werden geroofd en naar Amerika werden vervoerd, de ziektes, de malaria toen én vandaag: op iedere hoek van de straat zit een internetcafé!!

Je gelooft het misschien niet ( voor degene die een dergelijk onderontwikkeld land nog nooit heeft bezocht) in Gambia overlijden kinderen onder de 5 jaar nog steeds aan malaria (wanneer zij hier aan ten prooi vallen) en wanneer de medische behandeling die hiervoor staat ook nog eens uitblijft. Voor de meeste families is een dergelijke behandeling nog steeds onbetaalbaar.

Maar in dit land kun je dus wél internetten. Daar kun je dan even over nadenken.
Afgezien van dit, dat de computer tijdens het internetten af en toe uitvalt omdat de stroom plotseling wegvalt is in Gambia heel normaal maar desalniettemin: je kunt er INTERNETTEN!!!!!!

Nee, nu gaan we naar onze-bijna-buren-land. Frankrijk.
Een EU-land. Weet je hoeveel moeite je moet ondernemen om een simpel huis-tuin-keuken computertje te vinden? Laat staan met een internetverbinding? En waar heb je het in hemelsnaam over wanneer je er zelfs ook maar voorzichtig naar durft te informeren.

Afijn. Ik leerde snel.
Dat zit zo.
Dorpjes met 1 straat: geen internet.
Dorpje met meer dan 1 straat: mogelijk weten zij een adres waar je wel kunt internetten maar reken niet op hetzelfde dorp.
1 op de 10 campings: mogelijk internet op een bejaardencomputer uit het jaar 0!
Waarschijnlijk moet je daarvoor wel het dorp af en 15 km verderop zijn.

Zo sliepen wij op een camping in Luc-sur-Mer. Toen ik hier naar internet durfde te informeren verwezen ze me naar de stad Caen. Caen ligt ruim 15 kilometer van Luc-sur-Mer.....

Maar ik had ook van tijd tot tijd geluk! Mazzel!! Als een kind zo blij met een stukje techniek! Het slaat helemaal nergens op maar je zult het maar net nodig hebben.

In Angers, een stad met ruim 150.000 inwoners (in de Loire) 2 adresjes gevonden (zie onder). 
In Brest (Bretagne): 1
In Deaville (Normandië) kun je internetten binnen het Toeristen Informatie Bureau (VVV, op een Apple voor €1,- per 15 minuten).

Conclusie: van de 17 campings die wij er in totaal hebben bezocht heb ik er op 2 daarvan kunnen internetten.
De rest had niets. Geen internetfaciliteiten.

Tip: je niet laten frustreren en doe net als alle andere Fransen: geniet van de dag en sla om 11.30 uur s'ochtends al aan de wijn dan vergeet je vanzelf al je verplichtingen.....

1/Adres internet Angers: Ambiances Multimedia, 1 uur € 3, (de hele week open vanaf 10 uur behalve zondag vanaf 15.00 uur) Adres: 10 Rue Bodinier in Anger 2/Toen we er de 2^e keer kwamen ontdekte we in de straat die er haaks voor ligt nog een 2^e Internetcafé. Naam onbekend)

Let op: dit gebied is tevens het meeste gezellige hip aandoende gebied van Anger. Ik kom er intussen minstens 2x per jaar en keer altijd weer terug naar deze plek van de stad om niet alleen te internetten maar tegenwoordig ook om er gebruik te maken van de 12.00 uur lunch inclusief wijn (geef je er aan over en zak minstens 1,5 uur onderuit!) of te shoppen (cadeautjes kopen voor mijn achterblijvende kids) in al die aparte hippe of trendy winkeltjes of bezoek er het museum zoals bijvoorbeeld Galerie David D'Angers (bezocht!!) inclusief de Eglise Toussaint du XIIe siècle.

ANNE

TERGRUC-sur-mer

In Tergruc-sur-mer ligt maar één camping aan de zee. Dus je kunt het niet missen.
Let op: er zijn wel meerdere campings maar die liggen iets hoger. En die bedoel ik niet. Die laat je links liggen.

De camping is sober ( dus geen kantine, bezigheidsavonden, winkeltje) maar doet lekker ruig aan. Hier kom je maar voor één ding en dat is de zee. Je kunt je hier dan ook de hele dag vermaken. Als je je verveelt is het je eigen schuld. Allerlei sporten is er ook te doen. Omdat er naast de camping een soort van jeugdherberg is met hele kampen kinderen, is er de gehele dag een gezellige bedrijvigheid van het brengen en halen van allerlei bootjes/kanootjes/kajakken/reddingsvesten. De bedrijvigheid doet niet commercieel aan. Daardoor ziet het er allemaal lekker relaxed uit.

Op de hele strandboulevard van enkele kilometers is maar één broodjescamper te vinden. En zelfs die heeft iets begeerlijks gekregen. Je zult maar net trek hebben. De camping zelf is zoals ik al eerder vermelde ruig en dan bedoel ik ook dat wanneer je gaat slapen je eerst even al je spullen opruimt voor de nachtelijk zeewind die alles weer omkiepert. Een soort van avondritueel die hier heel normaal is.

In de avond is het overigens heerlijk tijdens de ondergaande zon. Dit is het type plek waar ik zeker nog een keertje terug zal komen. En met mij het was het hele gezin het daarover eens en dat is tegenwoordig ook al heel wat. Mijn echtgenoot en zoon durfde het aan om met de kajak de zee op te gaan. Die zag ik op een gegeven moment ook niet meer maar kwamen toch gelukkig weer heelhuids terug. Heb je geen zin in de zee of een wandeling aan het water dan kun je je hart ophalen aan een ruige wandeling. Je hoeft niet de auto of de fiets nog eens te pakken. Nee, je loopt zo van de camping af richting berg.

Hier kun je overigens ook nog eens behalve wandelen: fietsen, hardlopen, vissen, heerlijk picknicken. Vergeet niet je boek mee te nemen en s'avonds een flesje wijn. Zoek een mooi plekje uit op een top en kijk ondertussen stiekem af en toe over zo een klif de zee in. Maak foto's of schrijf in je dagboek. Fantastische plek ook voor hele andere dingen...

De eigenaresse van de camping is tevens de burgemeester van het dorp. Sta niet raar op te kijken wanneer je haar ’s ochtends tegenkomt wanneer ze de pleetjes staat schoon te maken in de dik met roze geschilderde toiletten. Haar zoon Arthur beheert enkele uren overdag en alleen tijdens vakanties het witte huisje wat de receptie moet voorstellen. Zijn moeder houdt hem vanaf de berg, waarop hun privé woning staat, in de gaten of die wel aan het werk is. In het witte huisje vindt je ook de grote dikke papieren zakken waarin s’ochtends het verse stokbrood ed persoonlijk naar je toe wordt gebracht. Wanneer je net aankomt komt Arthur zelfs voor de 1^e keer eventjes bij je langs om je bestelling voor de volgende morgen op te nemen. En wanneer je een dagje weg wilt bezoek dan Crozon wat maar 20-25 minuten verderop ligt. Met mooi weer kun je dit overigens van jouw boulevardje zien liggen. Overigens ook een prachtig wandelgebied en indrukwekkende kliffen!

Kortom Tergruc-sur-Mer: Ruige plek maar wel met een zeer behaaglijke deken!

Groetjes ANNE

Foto's:

In het oosten van Bretagne, en iets ten westen van de stad Rennes, ligt het bos van Paimpont, wat het legendarische "Woud Broceliande" schijnt te zijn geweest.

De legende van Koning Arthur, het zoeken naar de Graal, het woud van Merlijn en Viviane. Hier is het allemaal! Maar, in en nabij het bos zijn meerdere beroemde oude bomen. Voor de liefhebbers.

Daartoe behoort zeker de Chéne Guillotin, nabij het dorpje Concoret. Deze eik wordt een leeftijd van 1000 jaar toegeschreven. Zij staat nog aan de rand van het woud.

We hebben er met zijn allen even aangezeten, aan geroken en leeftijd of niet, die boom ziet er in iedergeval heftig uit!

ANNE

(vervolg later) ANNE

Foto's:

• Breizh - Bretagne
• Guic, gui - dorp
• coat, goat, goét,
• hoét - bos
• huelgoat - hoog bos
• kergoat - huis in het bos
• penhoét - rand van het bos
• toulgoet - diep in het bos
• ker, guer - dorp, huis
• kermaria, kerjean, kerguen - het witte dorp
• ploe, plou, plo, pleu - parochie
• ploudaniel, ploérmel - parochie van sint-Armel
• plougastel - parochie van het kasteel
• pleumeur - grote parochie
• plounevez - nieuwe parochie
• loc - heilige plek
• lann - kerk
• langout - kerk in het bos
• traon, trou, tro - vallei
• tromelin - molendal
• tromeur - grote vallei

Namen die veel in streeknamen voorkomen zijn:

• aber - riviermond
• ar - streek
• beg - kaap
• bihan - klein
• braz - groot
• dour - water
• du - zwart
• enez - eiland
• gwenn - wit
• men - steen
• menez - berg
• mor - zee
• ros - heuvel
• ster - rivier
• trez - zand
• hir - lang
• dol - tafel 

Tot later!

ANNE

Na ons ziekenhuisproject vertrokken we de volgende dag richting Deaville via Le Havre, gesticht in 1517 en met een inwoners aantal van 200.000. Hiermee directde op één na grootste stad van Normandië.

Tijdens de slag om Normandië is de stad grotendeels vernield. Desalniettemin, we willen vooral de kust niet uit het oog verliezen. Le Havre is een grote industrie-stad en willen we dus het liefst vermijden. Geen interesse voor Le Havre binnen de groep. Misschien een andere keer.

De Seine mondt bij Le Havre uit in het kanaal. Hierdoor ontstaat een machtig schouwspel in de vorm van 2 zeer grote bruggen die o.a de Seine overbrugt. Wat de 2e brug extra bijzonder maakt is dat hier op het midden een tolwegstation is gestationeerd. Nu denk je misschien, daar zit Frankrijk toch vol mee?!?! Maar wat deze tolweg uniek maakt is dat je moet stoppen op één van deze grote bruggen die Frankrijk rijk is. En dan in het midden én op het hoogste punt!

Wanneer je de beide bruggen pakt, neem dan de moeite even wat om je heen te kijken, foto`s te maken of evt. te stoppen. Je kunt er zelfs overheen wandelen!!? Wij vonden dat levensgevaarlijk(!) maar dat moet ieder voor zich weten.

Na de bruggen een Mac gepakt. Tijd voor koffie. Alhoewel, caffe latte is hier niet te krijgen. Na de Mac, doen we Deaville aan. Zeer toeristisch. Moet je van houden. Een nacht gekampeerd, gratis, 3 wassen weggedraaid en weer verder. Borden geven heel duidelijk de camperplaatsen aan. Je hoeft je feitelijk nooit zorgen te maken dat je nergens een pekje zal vinden. Die vind je wel. Na Deaville, Luc-sur-Mer. Rustig plaatsje aan de zee met een gemeente camping van rond de 25 euro voor alles incl. stroom. Voor zover niets bijzonders. ANNE

Luc-sur-Mer: Camping La Capricieuse, schoon sanitair, zeer vriendelijke mensen bij de receptie, dichtbij het strand. Rustige niet luxe (eerder sobere) familieachtige camping met rustige boulevard en strand. â‚- 28,08 incl. camper all in. info@campinglacapricieuse.com

ANNE 

*De 2 bruggen voorbij Le Havre over de Seine en richting Honfleur: Le Pont de Normandië: lengte 2141 meter!
  Bijzonder is het tolstation midden op de brug.....

Via Dieppe reden we richting Fecamp en naast Fecamp ligt Ytrop. Dit heeft een kleine persoonlijke boulevard (kleiner dan Dieppe) maar genoeg om even een duik in de zee te nemen. Het was tenslotte warm, prachtig weer, niet te druk op het strand.

Mijn zoon, echtgenoot en ik besloten een duik te nemen in de zee en dochterlief bleef met haar boek bij de camper. Zo gezegd zo gedaan. Ik had de koffie met warme melk al klaargemaakt en in de thermoskan zitten. Voor na het zwemmen.

Die koffie heb ik nooit meer gedronken.

Dinsdag 17 juli 2007 staat voor altijd op mijn harde schijf gekerft. Ik ben nog nooit getuige geweest bij een onderkoelings situatie. Ik weet er ook helemaal niets van. Onze kinderen overigens ook niet. Laat ik dat niet vergeten erbij te vertellen. Maar vanaf dinsdag 17 juli dus wel. Mijn kinderen van 21 en bijna 19 nu dus ook.

We hebben heel veel geleerd in enkele zeer heftige uren. Dat mijn zoon bijvoorbeeld beter Frans spreekt dan die zelf vermoeden. Wat je onder druk al niet weet te presteren! Dat we alle drie kennelijk niet in paniek raken maar een hecht team blijken te zijn in een totaal onverwachtse en afgezien van dat ook nog eens een emo-situatie.

Volgens mijn dochter kan ik enorm schreeuwen (lees >delegeren). Ik heb ook nooit eerder met camper een ambulance hoeven te volgen over allerlei onbekende slingerende smalle landweggetjes met een bloedgang! 

Ik heb helaas ook frustrerend ondervonden dat er toeschouwers zijn die letterlijk alleen maar blijven toekijken én dat er mensen zijn die je echt proberen te helpen.

Mijn man, sportman, maar dat zegt dus kennelijk helemaal niets, zakte in elkaar met een hartslag (naderhand vernomen ) van 30 en een temp van 33 nog wat. Maar hij heeft het overleefd. En dan kijk je met zijn vieren in een klap geheel anders tegen de dingen aan.

Wat ik allemaal in die heftige 10 minuten heb gedacht terwijl onze zoon over dat strand mét keien moest rennen om een dokter te halen, ga ik hier niet vermelden. Wat ik wel kwijt wil is dat ik heb ervaren, ondervonden of gevoeld: je bent zo weg. Het kan zó gebeurt zijn met je!

We zijn dus allemaal blij dat het zo goed is afgelopen. Na zo een 10 bakken koffie op de eerste hulp van het Fecamp ziekenhuis hebben we ook nog kunnen lachen ( ER is er niets bij!!!) want humor houdt je ook op de been. Humor heb je nodig in dit soort situaties.

Genieten van iedere minuut, iedere dag en de rest is peanuts. Relativeren met een grote R. 
We hebben het al gedaan maar het kan niet genoeg: Ik bedank de 2 jonge mannen van het reddingsbrigade-team van het strand van Ytrop. De 3 ambulancebroeders van het Centre Hospitalier Intercommunal Du Pays Des Hautes Falaises in Fecamp. Maar bovenal mijn beide kinderen voor hun adequate optreden. Het feit dat ze naar me luisterde en me dus vertrouwde! Dat mijn zoon direct in actie kwam en begon te rennen toen ik hierom vroeg. Mijn dochter die ondertussen vooruitdacht en alles in de tas had gestopt wat nodig was kennelijk in het ziekenhuis voor naderhand, terwijl ik haar vader 10 minuten lang ervan weerhield weg te zakken.

Geen paniek maar gewoon doen! We waren een team!

Ik bedank hen vanuit mijn hart: Ik heb het meegemaakt. Gebundelde krachten!

Vanuit Frankrijk

ANNE

*De 2 jongens van de Societe Nationale De Sauvetage en Mer Station(SNSM/reddingsbrigade kustwacht) te Ytrop o.a. Fabien Leroy.

Dieppe, gelegen in het departement Seine-Maritime, heb ik in 2004 ook al bezocht. Een niet onaardige badplaats waar veel te doen is.

Dieppe ligt aan het kanaal en de Vikingen, die hier 1000 jaar geleden al voerden door de rivieren van het kanaal (lees> stroopten en plunderden kortom: Oorlogje voerden), zouden de naam Dieppe bedacht hebben vanwege de diepte van het kanaal zelf.

Op 19 augustus 1942 zou hier een landing hebben plaatsgevonden door de geallieerden, "Raid op Dieppe", die volledig mis liep. Zelfs mijn zoon wist daarvan.

Dieppe zelf. Mooie oude badplaats waar je je zeker niet hoeft te vervelen. Een ruime boulevard met mooie grote panden beïnvloed door de rijke periode van Afrikaanse handel die hier tevens in vroegere tijden bedreven werd. Dieppe beschikt over veel eetgelegenheden en winkels. Aan de rand van Dieppe zit ook de grote bekende Franse supermarkt. Kun je nog lekker even inslaan voordat je verder rijdt.

Maar we zijn nog niet weg. Aan de zuidelijke zijde van de boulevard staat een kasteel op de top. Daar moet je wel enige verbeelding bij gebruiken en dus niet aan de traditionele kasteeltjes met kantelen denken. Hierin zit een museum gehuisvestigd. Je moet hier wel enige moeite voor doen want zij staat op een niet onaardig klifje.

Het strand bestaat uit keien en aan de zuidzijde beginnen dus die prachtige kliffen! Het centrum van Dieppe, moet ik eerlijk bekennen, heb ik niet echt bezocht omdat ik simpel gezegd niet van tradtioneel shoppen houdt en dit soort locaties het liefst vermijdt. Die winkels zitten ook in Nederland. Nee, dan een echte Franse markt!!! Die is hier dus ook.

Ga daarvoor vroeg uit de veren en niet pas in de middag. Dat doen de toeristen wel, maar dan is het leukste al weg of nog erger: de markt is voorbij. Beweeg je tussen de locale bevolking en ga dus vroeg en eindig na de markt in de Franse kroeg en maak contact met de mensen alhier.

Adres voor camperplaats: aan de noordzijde van de haven kunnen campers voor € 7,- parkeren inclusief faciliteiten om water te vullen of toilet te reinigen. Geen stroom.

Markten: Informeer lokaal en anders bij het Toerisen Informatie Centrum ( het Franse VVV).

ANNE

Niet echt onze camping. De reden waarom we hier voornamelijk wilde overnachten is het feit dat de camping pal aan het strand ligt met 100 meter duin ertussen. Ook geen water bij de plek wel stroom.

De volgende morgen troffen we het sanitair niet echt schoon aan. Integendeel zelfs. Iemand had de douche-cabine als toilet gebruikt........ Maar je kan natuurlijk ook gewoon pech hebben want dit kan overal gebeuren waar mensen zijn.

Naam "Camping La Licorne" aan het strand, makkelijk te vinden via de campingbordjes die je er zo heen leiden.

Adres: Dunkerque: Camping Municipal de la Licorne tel: +33.32.86.92.668 Geen website toen wij er waren, wél emailadres: campinglalicorne@ville-dunkerque.fr

Kortom: Sobere camping pal aan duin & strand, waarvan de sanitaire voorzieningen s'ochtends niet uitnodigde om lekker te gaan douchen!

ANNE