The Findhorn Foundation

Anne bezocht deze ruim 40 jaar oude organisatie in Schotland eind februari 2010. Sliep hier bij de kunstenaresse Harrietta Rose, ontmoette hier diverse mensen waaronder de kleinzoon van 2 van de 3 grondleggers (van Peter en Doroty), de 3e grondlegger is én nog in leven (Eileen) en had een 5 uur durend interview met Carin Bolles, afkomstig uit Australië....

Ik doe de Findhorn Foundation te kort door in 2 alinea´s hun verhaal te schrijven, de locatie te beschrijven en over mijn eigen ervaring uit te weiden. Toch probeer ik dit te doen. Ik vermeld er dan ook expliciet bij dat er boekenvol al over deze locatie én de grondleggers geschreven zijn. Ik beperk mij nu tot enige praktische details en voor de rest mijn eigen persoonlijke ervaring.

Ik kwam aan, vanuit Ullapool, in het pikkedonker en moest ook werkelijk enige moeite verrichten om mijn slaaplocatie op het terrein van de Findhorn Foundation te vinden. De navigatie liet mij volledig in de steek en ook de kaart kon mij niet helpen. Dit is direct dan ook een lichte weergave van de energie van deze plek. Je bent op jezelf aangewezen. Zoek en gij zult vinden. En zo ging het uiteindelijk dan ook. Na 50 minuten zoeken, eromheen blijven draaien en rijden, lezen, uit de auto stappen, weer lezen, vind ik mijn slaapplek tussen de vele honderden eco-woningen die hier staan.

De volgende dag haalt zoals afgesproken Carin mij bij Harrietta op. Hier blijkt dan ook direct dat iedereen elkaar vaag tot goed kent. Carin en ik hebben gelijk een klik en voordat we besluiten het park te gaan verkennen laat ze me nog even haar eco-woning zien waar op dat moment een nieuwe keuken in wordt geplaatst. Ik ontmoet haar man die net op dat moment voor 3 weken naar Houston vertrekt voor zijn werk. Toch een beetje een straf vertel ik hem, waarop hij dit ook direct beaamt en het volledig met me eens is. Houston is natuurlijk geen vergelijking met Findhorn. Toevallig dat ik 2x in Texas ben geweest en me hier niet echt iets leuks bij kan voorstellen. Maar laten we niet te veel vooroordelen.

Carin laat me het hele park in vogelvlucht zien. Deze gastvrijheid is dan ook kenmerkend voor de sfeer die hier hangt. Ik ontmoet tientallen mensen, schud handjes, houd hier en daar een praatje waar gewerkt wordt en men is vice versa geïnteresseerd in wie ik ben. Als kind heb ik (verplicht!) jaren met mijn ouders in een commune woonvorm geleefd. Als kind waardeerde ik dit overigens niet doch met het ouder worden ga je het principe die hierachter zit beter begrijpen. Terwijl Carin praat vallen mij herinneringen ten deel. En alsof haar niets ontgaat vraagt zij naar mijn verleden. Ik vertel het in 4 zinnen waarop zij direct knikt en aanvult. Mensen met mijn achtergrond, dus wel in een commune leven doch hier niet om gevraagd hebben, die wonen hier dus nu ook. Het inzicht komt dus letterlijk met de jaren. Ik ben niet de enige.

Carin legt uit wie de grondleggers zijn en het verhaal die zij delen. Peter en Dorothy, die ook 3 zonen krijgen en Eileen. Hun verhaal ga ik hier niet vertellen. Deze kun je terugvinden op o.a. hun website. Bijzonder is het absoluut! Carin verteld ondertussen hoe de mensen alhier zoveel mogelijk selfsupporting zijn. Iets wat mij overigens enorm aanspreekt.

Je kunt hier dus overnachten, deel nemen aan een weeksessie waarin je jezelf verdienstelijk maakt. Maar je kunt hier ook een poosje komen wonen. Hier alles over op de website!

Als slot eindigen we op Cluny Hill ( tja, ook een heel verhaal, lees de website), en krijg ik hier een geweldige lunch aangeboden! De sfeer is enorm goed, de mensen zijn vriendelijk, en Carin besluit dat ik nog eens moet komen en dan gaat ze persoonijk voor me koken in stijl!! We hebben elkaar gevonden blijkbaar, Australìe en Groningen maar dan wel in Schotland, ons beide geliefde land! En zo gaat dit hier ook in Findhorn. internationaal ontmoet gelijkgestemde!